Στραβοί κουτσοί όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα.

Ο Βασίλης ο Λεβέντης ο σερέτης (άλλο άσμα αυτό) λοιπόν, ήλθε ο καιρός που επιβραβεύθηκε για τον λογικότροπο λαϊκισμό του, κι αφού φυσικά, φτάσαμε στο «γιατί κι οι άλλοι καλύτεροι ήταν» που από το 2010 κι εντεύθεν γέμισε με τροφίμους ψυχιατρικών κλινικών και λούμπεν το Κοινοβούλιο, καθιστώντας το ωστόσο από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της Μεταπολίτευσης, ο κυρ Βασίλης κατέλαβε το Σεπτέμβριο κοινοβουλευτικούς θώκους.
Τέκνο της αγανάκτησης κι ο ίδιος, αυτής που έθρεψε πσεκασμένους και χρυσαυγίτες, συριζαίους και ΛΑΕους, με αντιδεξιές κορώνες πάντοτε αλλά και αντικρατικιστικές, τάχαμου αντιλήψεις, κατόρθωσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη κυρίως οπαδών του ΝΑΙ, οι οποίοι, αγανακτισμένοι –και δικαίως ως ένα βαθμό- από τα κόμματα που εξέφραζαν και εκφράζουν το λεγόμενο μεταρρυθμιστικό χώρο ή πεπλανημένων αφελών που τον Ιανουάριο θέλησαν «να φύγουν οι Σαμαροβενιζέλοι» με τις γνωστές συνέπειες του Ιουλίου και να καταστεί αυτό που λέμε «παίκτης».
Παροιμιώδες παραμένει το μίσος του για το Μητσοτάκη, το οποίο και κληροδοτεί και στους απογόνους, υποθέτω δε και στους συνεπωνύμους του πρώην πρωθυπουργού, μη εξαιρώντας ούτε αυτόν καν τον μουσικό, άλλοτε ντράμερ του συγκροτήματος «Ενδελέχεια», Δημήτρη Μητσοτάκη, πόσο δε μάλλον, τον νέο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο.