Γυναίκα μάνα η πηγή της ζωής !!!

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Προς την μητέρα μου (1873)

Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽ ἄμοιρο,

τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος,

βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.

Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ

κι ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν περάσει,

δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ

κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.

Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή,

βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη

μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό,

 σὲ θάλασσ᾽ ἀφρισμένη,

παλαίβω μὲ τὰ κύματα

χωρὶς πανί, τιμόνι

κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα

πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.

Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά,

μανούλα μου, ν᾽ ἀράξω

μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο

αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.

Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω,

νὰ φύγω, νὰ μισέψω

τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ

τὴ θύρα ν᾽ ἀγναντέψω.

Στὸ θλιβερὸ βασίλειο

τῆς Μοίρας νὰ πατήσω

κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου

καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.

Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά,

σκληρὰ τὰ βασανά μου

ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα,

φύκια κι ἄμμο εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή,

σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη

π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ

κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.

Κι ἐκείνη μ᾽ ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:

Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε,

ἡ μέρα ποὺ γεννήθης

ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ

καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες

ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς

δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες.